De meeste mensen denken dat ze respect moeten hebben voor zichzelf als anderen hun geen respect tonen. Waardoor ze gaan eisen van anderen dat ze respect tonen. Maar vervolgens tonen ze vaak geen respect voor zichzelf, vaak door geen respect te tonen voor anderen. Maar nog vaker door zichzelf respectloos te behandelen. Nu is het wel zo dat het altijd moeilijk is om te bepalen wat nu eigenlijk respect is voor jezelf en voor anderen.
Verder lezen …
Mensen hebben ontzettend veel moeite met kritiek van anderen. Nu kun je daar een aantal redenen achter zoeken, maar de belangrijkste is waarschijnlijk toch ons onbewuste gevoel dat we perfect moeten zijn en zijn. Kritiek betekent dan een aanslag op ons zelfbeeld van perfectie. Maar waar we zelden naar kijken is wat kritiek zegt over de gever van de kritiek, zo sterk als we plots op onszelf zijn gericht door de kritiek die we krijgen.
Verder lezen …
Wat is de menselijke obsessie met alles weten van mensen die ze nooit van hun leven zullen ontmoeten? Dat we geïnteresseerd zijn in onze vrienden of buren, dat is nog redelijk logisch. Maar dat je wilt weten wie Julius Ceasar is of Stalin, dat is helemaal niet logisch. Het vreemde is ook dat mensen vaker alles willen weten van mannen dan van vrouwen. Want hoeveel mensen interesseren zich voor Katharina de Grote?
Verder lezen …
In een ander artikel heb ik gesteld dat het enige dat mensen eigenlijk hebben tijd is. Wat we ook denken allemaal te hebben, we hebben het alleen maar dankzij het feit dat we tijd hebben. Blijkbaar is tijd iets noodzakelijks of het nu een constructie is die we meten of een werkelijk bestaand iets zoals massa, lengte, oppervlak en inhoud. Het vreemde is echter dat we tijd zien als iets waar alleen wij eigenaar van zijn.
Verder lezen …
Als mens hebben we geleerd dat niet ieder ander mens goed is. Waarbij goed vooral betekent dat de ander net zo is als wij zijn of in ieder geval laat merken dat hij ons goed vindt. Onze reactie op mensen die niet goed zijn is het buitensluiten van de ander. Het vreemde effect van buitensluiten is echter dat wij daarmee ook onszelf buitensluiten. Want zodra we een ander buitensluiten, dus er geen groep mee willen vormen, sluit we onszelf ook uit van die groep die gevormd had kunnen worden. Het vreemde punt is echter dat degene die buitengesloten wordt de pijn ervaart. Terwijl de persoon die buitensluit vaak nergens last van lijkt te hebben. Hoewel er zijn ook situaties, waarin iets heel anders gebeurd.
Verder lezen …
Hoewel we tegenwoordig allerlei hulpmiddelen hebben om onze verantwoordelijkheid te nemen, komt het er nog steeds op neer dat ons brein maar een beperkte hoeveelheid verantwoordelijkheden kan dragen. Maar verantwoordelijkheid is vooral een gevoel dat we hebben tegenover een situatie of een persoon. Vandaar ook dat we vaak in de situatie terecht komen dat anderen de verantwoordelijkheid moeten dragen voor dat waar wij verantwoordelijk voor zijn.
Verder lezen …
De mens is een vreemd wezen als het gaat om verantwoordelijkheid. Dat blijkt als volgt. Als soort zijn we verschrikkelijk sociaal. We zijn zo sociaal dat het gedrag van anderen ons aanzet tot hetzelfde gedrag. Waarna we de ander verantwoordelijk maken voor wat we hebben gedaan. Terwijl we onszelf er wel op beroepen dat we een vrije wil hebben. Maar dat is niet de enige manier waarop we vreemd omgaan met verantwoordelijkheid.
Verder lezen …
We hebben het allemaal wel eens meegemaakt. Je zit met iemand te praten en je begrijpt maar niet waar die ander het over heeft. Dit effect is nog sterker zodra iemand boos op ons is en ons probeert duidelijk te maken dat hij of zij boos op ons is. Plots wil het niet tot ons doordringen dat de ander boos op ons is. In plaats daarvan gaan we ons zitten verdedigen, alsof die verdediging de reden dat de ander boos op ons is diskwalificeerd. Terwijl het enige dat we bereiken is dat de ander vindt dat we nog slechter zijn dan we al zijn, want we luisteren niet.
Verder lezen …
We voelen ons allemaal wel eens ondergewaardeerd door anderen. Sommige mensen voelen zichzelf zelfs helemaal niet gewaardeerd door anderen. Eigenlijk zijn er dan twee mogelijke oorzaken. De eerste is dat je niet ziet hoe anderen hun waardering uiten. Ieder mens heeft nu eenmaal zijn eigen manier van het waarderen van anderen en beoordeelt vaak op basis van hoe hijzelf waardeert de waardering die anderen geven. De tweede oorzaak is dat mensen je echt niet waarderen. Dat kan overigens twee oorzaken hebben. Overigens kun je ook nog de vraag stellen of het wel zo belangrijk is dat anderen je waarderen. Je verwacht tenslotte ook niet van anderen dat ze je waarderen om hoe goed je slaapt of hoe goed je adem haalt of hoe je je arm optilt.
Verder lezen …
We denken vaak dat we onszelf heel goed behandelen. We letten erop dat we genoeg sporten. We proberen goed te eten. We voorkomen dat anderen onze grenzen overschrijden. We zorgen ervoor dat we van tijd tot tijd goed feesten en genieten. Bijvoorbeeld door zowel een zonvakantie te regelen als een wintersport vakantie en tussendoor even een weekendje weg. We probeer werk te doen dat we leuk vinden. Of als het niet kan om leuk werk te doen, houden we onszelf voor ogen dat we moeten leven en dus geld verdienen. Maar toch blijken we vaak niet echt gelukkig te zijn. Zelfs zo ongelukkig dat we met ons gedrag anderen lastig vallen.
Verder lezen …
Of zou hier beter kunnen staan: Wat je zegt over anderen, zegt vooral iets over wat je zelf wilt. Dus als ik zeg dat iemand beter zijn best moet doen, dan vind ik eigenlijk dat ik zelf beter mijn best moet doen. Voor een deel zal dat gedrag van anderen vertellen wat ze moeten doen voortkomen uit het feit dat we eigenlijk van jongs af aan zelden iemand hebben horen zeggen wat ze voor zichzelf willen in hun gedrag. Wat we wel vaak hebben gehoord is dat mensen anderen aanspreken op hun gedrag om te krijgen wat ze willen. Ouders die hun kinderen vertellen hoe ze zich moeten gedragen, terwijl ze zelf zich heel anders gedragen. Ouders en familie die vooral vragen wat het kind wil op materieel vlak en zelden op psychisch of sociaal gebied. Alsof iemands geestelijke leven niet bestaat.
Verder lezen …
Het lijkt er tegenwoordig op dat we niemand zijn tot we iemand anders zijn. Hoe vaak vragen we anderen niet wie hun held is. Hoe vaak vragen we anderen niet wie hun inspireert. Hoe vaak zeggen we niet tegen anderen, dat we hun niet zouden willen zijn. Hoe vaak vertellen we niet aan anderen dat we opkijken tegen een bekende persoon of historisch figuur. Hoeveel mensen vertellen niet hoe iemand hun inspireert. Veel te vaak eigenlijk. Maar wat het vooral aangeeft is dat we niet willen zijn wie we zijn. Want anders zouden we wel zeggen dat we onszelf geweldig vinden. Het probleem is echter dat we niemand anders kunnen zijn dan onszelf.
Verder lezen …
Hoe vaak zeggen we dit tegen onszelf: “Ik doe hetzelfde als waar ik de ander van beschuldig.” Waarschijnlijk zelden en als we het doen dan niet in het openbaar, we willen tenslotte niet ook in het beklaagden bankje terechtkomen. Maar is dit niet eigenlijk precies wat we iedere dag weer tegen onszelf zouden kunnen zeggen: “Ik gedraag me niet anders dan die ander die ik beschuldig.”
Verder lezen …
